برتولوچی با سـ_کس اضافی!

 

برتولوچی با سـکس اضافی!

نگاهی دیگرتر به فیلم «آخرین تانگو در پاریس» ساخته ی «برناردو برتولوچی» (1971)

 

پائول و جین (مارلون براندو و ماریا اشنایدر) در آپارتمانی واقع در یک مسافرخانه ی قدیمی با همدیگر آشنا میشوند. پائول به تازگی همسر خیانتکار خود را از دست داده است. جین نیز که اکنون در کنار پائول به آرامش رسیده با یک کارگردان جوان و صفرکیلومتر رابطه ی نه چندان رضایت بخشی دارد. پائول و جین در همان لحظه های ابتدایی با همدیگر رابطه ی جنسی برقرار می کنند؛ اما نه از جنس روابط آشنایی که ما سراغ داریم! آن ها به اصرار پائول، حتی اسم یکدیگر را هم نمی دانند و اجازه ندارند چیزی از گذشته ی خود به هم بگویند. فیلم با تأکید بر این رابطه و دو شخصیت مرد و زن ادامه پیدا می کند تا در یک پایانبندی عجیب تر پائول که انگار به جین علاقه پیدا کرده به دست او کشته می شود.

از دید من، برتولوچی با آن چیره دستی و هنر منحصر به فردش، در «آخرین تانگو» راه را از همان ابتدا به بیراهه می رود! فیلم قرار بود (است) به سـکس و رفتارشناسی جنسی نگاه تازه ای داشته باشد؛ اما فیلم نامه تحت تأثیر نگاه افراطی به موضوع سـکس قرار گرفته و شخصیت پردازی، روابط علت و معلولی و پیرنگ را به فراموشی سپرده است. روابط جنسی میان دو کاراکتر اصلی در راستای فیلمنامه نیستند و حتی رفتارشناسی های متناقضی دارند. گویی برتولوچی آن ها را از ذهن خود بیرون کشیده و به زور در فیلمنامه جا داده است.

در نگاهی دوباره، «آخرین تانگو» تلاش برتولوچی در پرداختن به محرک های پنهان در روابط جنسی است. این محرک های پنهان برای پائول خیانت همسر و از دست دادن او، و برای جین سربه هوا بودن نامزدش است. اما این تلاش آن قدر سطحی و خود متناقض است که در نطفه خفه می شود. متأسفانه شخصیت پردازی ضعیف و نقصهای فیلمنامه به زیبایی های فیلم لطمه زده است. شخصیت کاریکاتوری کارگردان جوان و لاقید که جین را بازی می دهد، ذهن بیننده را کاملا از خط اصلی داستان منحرف می کند. ابهام غیرمنطقی شخصیت پائول نیز به زعم من، از نقاط منفی فیلم است. اگر فیلمنامه می خواهد شکاف میان نسل ها را نشان بدهد چرا شخصیت ها را این گونه به حال خودشان رها می کند؟


شاید هیچ کس جز مارلون براندو نمی توانست کاراکتر پائول را به این خوبی بازی کند. سـکس پاره خطی میان پائول و جین است که این دو نقطه ی ظاهراً متضاد را به هم وصل می کند: یک سمت پائول که به رهایی، خشم و انتقام گیری از جنس زن نیاز دارد، و یک سمت جین که از این که احتیاجات مردی را برطرف می کند احساس رضایت دارد (هرچند آن مرد پائولِ مرموز و غیرقابل اتکا باشد). ماریا اشنایدر نیز بازی درخشانی دارد.

فیلم فروش خوبی نیز داشت؛ هر چند از دید من، به لطف شجاعت برتولوچی در پرداختن به سـکس است. می توان گفت صحنه های سـکسی فیلم به مشاوره ی یک روانشناس نیاز مبرم داشته است (قابل توجه برتولوچی!)؛ شاهد این مدعا، یکی از صحنه های فیلم است که پائول با استفاده از کَرِه با جین (ماریا اشنایدر) سـکس مقعدی میکند. این صحنه که بسیار به تجاوز شبیه است در تضاد با بعضی رفتارهای مازوخیستی پائول است. بعداً اشنایدر از برتولوچی شکایت می کند و مدعی میشود این صحنه بعداً به فیلمنامه اضافه شده است. البته فیلم از این نوع صحنه های جنجالی و بحث برانگیز کم ندارد.

با همه ی اینها، «آخرین تانگو در پاریس» باز هم ساخته ی «برتولوچی» است، و مارلون براندو یکی از بهترین بازی های تاریخ سینمایش را به نمایش گذاشته. فیلم برداری، موسیقی، بازی ها، نورپردازی، صداگذاری و بسیاری از عناصر دیگر این فیلم شاخص و هنری هستند. ای کاش می شد برتولوچی را کمتر دوست داشت! دیدن این فیلم را – هر چند بدون عیب و نقص نیست – به دوستداران سینما پیشنهاد می کنم.


اسفند 1393
آرش سیفی

۱۳٩٤/۱/۱٩  نویسنده آرش سیفی  |  نظر بگذارید(نظرات نمایش داده نمی شوند!)

 

 

 

 

به هزاران دلیل غمگینم
به خاطر یک مشت سوء تفاهم! (پاسخ به یک ابهام مهم راجع به غزل پست مدرن)
غزل تازه ای از آرش سیفی در وبسایت آوانگاردها
بررسی عناصر روایی در مجموعه شعر هوای بی سرنگ آرش سیفی
ترانه ای از آرش سیفی در مجله الکترونیکی عقربه
شعری از آرش سیفی در عصر جدید
شعری از آرش سیفی
طرز تهیه ی نیمرو بدون شکستن تخم مرغ
معرفی «هوای بی سرنگ» در شعرانه
معرفی کتاب «هوای بی سرنگ» در آوانگاردها

 

تیر ٩٦
شهریور ٩٤
امرداد ٩٤
تیر ٩٤
خرداد ٩٤
اردیبهشت ٩٤
فروردین ٩٤
اسفند ٩۳
بهمن ٩۳
دی ٩۳
بهمن ٩٢
دی ٩٢
مهر ٩٢
شهریور ٩٢
امرداد ٩٢
خرداد ٩٢
اسفند ٩۱
آبان ٩۱
مهر ٩۱
امرداد ٩۱
بهمن ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
اسفند ۸٩

 

 

ابوذر پاکروان
آخرین فدا
آرمین
اکرم توکلی جویباری
الهام حیدری
الهام قریشی
الهام میزبان
الهه بدل زاده
الهه ملک محمدی
آمنه نقدی پور
امید اقدمی
امیر سنجوری
آناهیتا
ایستگاه پاره روایت
بابک سلیم ساسانی
بصیر
بهاره محمدی پور
بهمن کوچیک
پدرام اسدی
پر باران
پرشکوه
پریا تفنگ ساز
پویا صداقت
جواد فیض ده (آریو)
جواد نوروزی
حاتمه سیدزاده
حامد آذری پور
حامد عباسیان
حجت حصاری
حجت عسکری
حدیث دهقان
حسان .ط
حسن اربابی
حسن معصومی
حسین (حامد) نصیری
حشمت
حمزه زارعی
حمیدرضا
حمیدرضا مرتضی پور
حنیف خورشیدی
حنیف خورشیدی
خوشه ی پروین
دختران جهنمی
رامین خسروی
رسول پیره
رها
رها صافی
رومینا عابدی
رویا
ری را جویباری
ریحانه ابراهیم زادگان
زلما خان بهادر
زهرا رجائی
زهرا معتمدی
ژاله سیفی
سپهر عمو زاده
ستاره توسلی
سحر بختیاری
سحر گرایی نژاد
سروش معروضی
سعید
سمیرا جنابیان
سمیه اسفندیاری
سهیل شفیعی
سید احمد مغربی
سید محمد رباط جزی
سید مهدی موسوی
سیدمحسن موسوی
شبنم سمیعی
شبنم غفاري
شبنم فرضی زاده
شعر و شگفتی ها
شمیم زمانی
شهرام میرزایی
صدیقه حسینی
صنم میرزا زاده نافع
طاهره جعفر زاده
عاطفه
عاطفه وفا خواه
عاطفه یاسمن
عباس سلیمی (رها)
عباس گندمی
عباس معبودی
عدنان نوروزی سیبنی
عطر گیلاس (رمان و داستان)
علی اکبر یاغی تبار
علی کریمی کلایه
علیرضا عاشوری
غزل قهوه خانه
فاطمه اختصاری
فاطمه حسنی
فاطمه قاعدی
فدا
فرزاد ارشادی
فرزاد محمدی
فرزانه قیاسی نوعی
فرشته رسولی
کسرا
گل نیلوفر آبی
لیلا انهاری
لیلا حیدری
لیلا لطفی ماوی
م. مهدی پور
مارال عباسی
مجتبی رافعی
محسن
محسن بیدوازی
محسن رضایی
محسن عاصی
محمد ارثی زاد
محمد حسینی مقدم
محمد شعباني
محمد مهدی پور
محمد نوروزی
محمدکاظم محمدی
محمود ذبیحی
مرسده
مریم انصاری فر
مریم پروند
مریم حقیقت
مریم سواد کوهیان
مژگان میرافضل بروجنی
مسعود آرمان مهر
مسعود عباسی
مسعود عطایی
معین امیری
منیره حسینی
مهدی اسماعیلی
مهدی داوودی
مهدی شریفی
مهدیه شفیعی (مهتاب)
مهر
مهران
مهرناز عطائی
مهسا زهیری
مهسا هاشمي
مهناز
مونا رحمتی
میترا
میترا امیری
ناتانائیل
نازنین آزاد
نرجس قادری
نسرین مرادیان
نسیم جعفری
نگین افشاری
نگین باهر
نگین مقیمی
نوشین
نوشین داوودی
نیره کاشی
هدا
هرمز سعدالهی
وبلاگ یک دختر مرده

 

RSS 2.0